De hardheidstestmethode voor tandheelkundig PMMA.

De hardheidstestmethoden voor tandheelkundig PMMA omvatten voornamelijk Rockwell-hardheidstests en Brinell-hardheidstests.

Bij het testen van de Rockwell-hardheid wordt een boor met een bepaalde snelheid in het oppervlak van een monster gedrukt en de drukwaarde geregistreerd die nodig is om in de boor te drukken. Deze waarde is de Rockwell-hardheidswaarde. De drie verschillende soorten hardheidsmeters die vaak worden gebruikt, zijn HRA, HRB en HRC. Bij het uitvoeren van de test moet het monster stabiel op de werkbank worden geplaatst en mag er tijdens het testproces geen verplaatsing plaatsvinden. De dikte van het monster moet uniform zijn en niet minder dan 10 mm. De grootte van het monster moet ervoor zorgen dat vijf meetpunten op hetzelfde oppervlak kunnen worden gemeten, en de afstand van het midden van elk meetpunt tot de rand van het monster mag niet minder dan 10 mm bedragen.

Bij het testen van de Brinell-hardheid wordt een vaste belasting op het oppervlak van het monster uitgeoefend en vervolgens de mate van elastische vervorming op het monsteroppervlak gemeten. Deze mate van vervorming is de Brinell-hardheidswaarde. Er worden doorgaans drie verschillende soorten hardheidsmeters gebruikt, namelijk HBW, HBS en HBT.